The Road not Taken (2018) 

IMG_3383

koor (SATB) + piano                                                          € 85,-

Digitale impressie

The road not taken is een van de bekendste en mooiste gedichten van de Amerikaanse dichter en toneelschrijver Robert Lee Frost (1874-1963).

Wandelend in een geelgekleurd bos kom je op een splitsing van paden. Beide paden liggen vol met bladeren waar nog niet overheen is gelopen. Je kiest een van de twee met de bedoeling om de volgende keer andere pad te kiezen.

De keuze om niet het andere pad te nemen, the road not taken, blijkt achteraf levensbepalend te zijn geweest.

Wat ogenschijnlijk begint als de beschrijving van een onbetekenende herfstwandeling blijkt een metafoor te zijn met een enorme diepgang. We hoeven er niet dramatisch over te doen, want worden wij niet bij voortduring bepaald om te kiezen? Het kiezen is niet aan leeftijd gebonden, zelfs in de herfst van ons leven krijgen we er mee te maken. Elke gemaakte keuze heeft consequenties en soms zelfs verstrekkende gevolgen; het bepaalt hoe dan ook uiteindelijk ons levenspad.

This has got to be among the best-known, most-often-misunderstood poems on the planet. Cursed with a perfect marriage of form and content, arresting phrase wrought from simple words, and resonant metaphor, it seems as if “The Road Not Taken” gets memorized without really being read. For this it has died the cliché’s un-death of trivial immortality.

But you yourself can resurrect it from zombie-hood by reading it—not with imagination, even, but simply with accuracy. Of the two roads the speaker says “the passing there / Had worn them really about the same.” In fact, both roads “that morning lay / In leaves no step had trodden black.” Meaning: Neither of the roads is less traveled by. These are the facts; we cannot justifiably ignore the reverberations they send through the easy aphorisms of the last two stanzas.

One of the attractions of the poem is its archetypal dilemma, one that we instantly recognize because each of us encounters it innumerable times, both literally and figuratively. Paths in the woods and forks in roads are ancient and deep-seated metaphors for the lifeline, its crises and decisions. Identical forks, in particular, symbolize for us the nexus of free will and fate: We are free to choose, but we do not really know beforehand what we are choosing between. Our route is, thus, determined by an accretion of choice and chance, and it is impossible to separate the two. 

This poem does not advise. It does not say, “When you come to a fork in the road, study the footprints and take the road less traveled by”. Frost’s focus is more complicated. First, there is no less-traveled road in this poem; it isn’t even an option. Next, the poem seems more concerned with the question of how the concrete present (yellow woods, grassy roads covered in fallen leaves) will look from a future vantage point.

info@dejongmuziek.nl | tel. 013-5331634 | Mob. +31 (0) 637611040 | Ad de Jong Muziek 2018